یکی از آن غذاهایی که دوستش می‌دارم نامش خامـَـک است (تلفظ محلی: خاٛمک xāmāk). مادرم خامک را بیشتر در صبح‌های زمستان می‌پزد. خامک در واقع نوعی حلوای محلی است. مواد اصلی آن آرد و شیره‌ی انگور است.

دستور پخت: ابتدا یک کاسه آرد را با کمی روغن روی شعله کم حرارت می‌دهند تا اصطلاحاً تفت بخورد و مقداری رنگ آن تیره شود (اصطلاحاً آرد [را] وَر روغن تفت می‌دهند). سپس به آن یک لیوان شیره‌ی انگور می‌افزایند و می‌گذارند یک ساعتی قل بخورد. به عنوان ادویه، مقداری پودر دارچین هم به آن می‌افزایند.

معمولا جداگانه هم مقداری کنجد پوست‌کنده را تفت می‌دهند تا سر سفره هر که دلش خواست کمی روی کاسه خامکش بریزد. خامک از حلوا شل‌تر است؛ بویژه وقتی گرم است. بعد که سرد می‌شود، لــُـک می‌شود (لک lok: لخته). خامک گرم را در کاسه می‌ریزند و معمولاً مانند آبگوشت در آن نان ریزه می‌کنند و با قاشق می‌خورند.

***

نان پلو.